Off-Key Lime Pie

Als het op recepten aan kwam, was ik altijd vrij strikt in het navolgen ervan. Want, zo dacht ik dan, een kok schrijft het niet voor niets zo op. Dan moet het wel de ultieme vervolmaking van een gerecht zijn, toch? Waarom zou je daar, als amateurkok, iets aan veranderen? Dat rook bijna naar heiligschennis. 

   Gelukkig ben ik wat vrijer geworden in het interpreteren van recepten. En las tussen de regels door dat ook de kookboek-schrijvers en koks die ik bewonder vaak aangeven dat het alleen maar goed en leuk is als je met hun recepten speelt. Recepten als leidraad, geen ultieme waarheid dus. Geen gele spliterwten, maar wel groene? Geen probleem! Bepaalde kruiden niet in huis? Die ene halve theelepel kun je vast wel missen. Of misschien vervangen door iets wat je wel hebt! Geen key limes, maar wel 'gewone' limoenen in huis? Dan kun je prima een Key Lime Pie maken. 

   Of niet? Want daar sloeg de twijfel toe: Kun je wel een Key Lime Pie zonder key limes maken? Key limes, veelal afkomstig van de Florida Keys, kun je in Nederland niet krijgen (wil degene die wel een adres weet het ons vertellen?). Limoenen daarentegen genoeg. Maar smaakt zo'n key lime niet heel anders dan de limoenen hier? Is de taart dan nog wel authentiek? Ik besloot mijn neurotische gedachtegang halt toe te roepen en de taart gewoon te maken met de zure groene vriendjes die je hier in de supermarkt kunt kopen. En, authentiek of niet, mijn off-key lime pie smaakte fantastisch! 

(Off)-Key Lime Pie - naar een recept van Max La Rivière-Hedrick op chow.com (8-12 personen)

1 rol Digestive biscuit (+/- 400 gram)

8 eetlepel roomboter, gesmolten en afgekoeld

50 gram fijne kristalsuiker

2 blikken gecondenseerde melk (2x 400 gram)

8 grote eierdooiers

5 limoenen, schil geraspt en het sap uitgeperst

Verwarm een oven voor op 190 graden. Vet een springvorm of andere taartvorm met losse bodem in met bakspray of neutrale olie. Bedek de bodem eventueel met bakpapier. 

Vermaal de Digestive koekjes in een keukenmachine tot je een fijne kruimel over hebt. Zorg dat er geen brokjes meer in zitten, want daarmee krijg je een ongelijke bodem. Meng het kruim met de boter en suiker tot een deeg. Bekleed de bodem en zijkanten van de bakvorm met het deeg. Doe de vorm in de oven en bak hem ongeveer 12 minuten. Laat helemaal afkoelen. Het deeg is eerst zacht, maar wordt door het afkoelen harder.

Zet de temperatuur van de oven op 170 graden. Meng met een garde de gecondenseerde melk rustig met de eierdooiers. Doe het sap en de rasp van de limoenen erbij en roer alles goed door elkaar. Stort de vulling in de taartvorm. Bak de taart 15 tot 17 minuten in de oven. De taart is klaar als de vulling nog een beetje wiebelt wanneer je de taart beweegt. Laat de taart helemaal afkoelen. Serveer eventueel met een dot slagroom. 

Eet smakelijk!

Rabarber-speurtocht...

Tijd voor een uitgebreider en zoet recept. Het is rabarber tijd en zelfs rabarber week (of was dat vorige week?). Er zijn volgens mij best veel mensen die geen idee hebben wat ze met rabarber aanmoeten. Behalve het maken van moes, kwam ik ook nooit heel ver. Maar, omdat ik rabarber heel bijzonder en lekker vind ben ik gaan zoeken naar meer toepassingen. Bijvoorbeeld in zoet gebak, maar dankzij Mark Bittman weet ik ook een lekkere hartige toepassing. De zoektocht is nog lang niet voorbij, maar een van de vondsten wil ik graag delen. Deze taart is heerlijk zoet en de rabarber zorgt voor een prettig zuurtje. Door de hazelnoot en amandel smaakt het lekker noot-achtig. Feestelijke afsluiting van de maaltijd en altijd lekker bij koffie of thee.

Rabarber-hazelnoten-kruimelcake - naar een recept van Sophia Young uit delicious. magazine, maart 2009

40 gram fijne kristalsuiker

60 gram bloem

40 gram zachte ongezouten boter

60 gram amandelschaafsel

rasp van 1 sinaasappel

550 gram jonge rabarber

240 gram poedersuiker

50 gram bloem

1 1/2 theelepel kaneel

125 gram blank hazelnoten, gemalen*

185 gram ongezouten boter, gesmolten

6 eiwitten

1 1/2 eetlepel donkere basterdsuiker

Maak eerst het kruimeldeeg. Meng de suiker en bloem in een kom en wrijf de boter er met je vingertoppen door, zodat een kruimelig mengsel ontstaat (zie afbeelding). Wrijf het amandelschaafsel en de sinaasappelrasp erdoor. 

Snijd de uiteinden en eventueel blad van de rabarberstelen. Snijd de stengel in stukjes van ongeveer 2 centimeter. Je hebt zo'n 325 gram rabarber nodig. 

Verwarm een oven voor op 190 graden. Vet een vierkant (24x24 cm) of rechthoekige (20x30 cm) bakvorm in met olie en bekleed met bakpapier. Zeef de poedersuiker, bloem en kaneel in een kom en voeg de gemalen hazelnoten toe. Spatel de boter en eiwitten er losjes door. Schep het beslag in de bakvorm en verdeel hierover de helft van het kruimelmengsel, dan de stukjes rabarber en vervolgens de rest van het kruimelmengsel. Strooi de basterdsuiker erover en bak de cake 40 minuten, of tot deze stevig is**. Laat 10 minuten afkoelen in de vorm. Serveer warm of op kamertemperatuur. 

Eet smakelijk!

* je kunt blanke hele hazelnoten malen in de keukenmachine. Niet te lang, want dan komt teveel olie vrij. Als er een paar grotere stukken achterblijven is het niet erg. 

** doordat de rabarber vocht verliest blijft de taart een beetje plakkerig. Niets van aantrekken, want aan de smaak boet hij niet in!

Viva de Vijgentaart!

Zoet, zoeter, zoetst. Vroeger moest ik niets van monchoutaart hebben. Verjaardagsfavoriet in mijn familie, maar ik vond het maar een vreemde, veel te zoete taart. Mijn maakte je veel blijer met appeltaart. Dat was toen. Een paar weken geleden at ik echter voor het eerst in heel lange tijd monchou. Met gedroogde vijgen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik vooraf vraagtekens zette bij mijn keuze. Zou ik het wel lekker vinden en niet, zoals vroeger, te zoet? Een hap echter en ik was in de hemel. Zo lekker! En hoewel nog steeds heel zoet, stoorde ik me daar helemaal niet aan. Bastogne, romige kaas en de vijgen zijn voor elkaar gemaakt. En die taart moest ik zou ik zelf gaan maken. Zie, maak en proef het resultaat zelf!

Vijgenmonchoutaart

200 gram monchou (2 pakjes)

80 gram roomboter

1 pak bastogne koeken

250 milliliter slagroom

150 gram fijne kristalsuiker*

1 theelepel kaneel

250 gram gedroogde vijgen, in stukjes gesneden + een paar in plakjes gesneden vijgen voor de garnering

Zorg dat de monchou minstens 1 uur uit de koelkast is voor je begint. Hij moet zacht en makkelijk te bewerken zijn. 
Smelt de boter in een pannetje, of au bain marie. Maal ondertussen de bastogne koeken fijn in een keukenmachine. Roer de boter door de bastognekruimels, of andersom. 

Bekleed een ronde springvorm van 28 cm met bakpapier. Spreid het koekmengsel gelijkmatig uit over de bodem. Zet de springvorm in de koelkast en ga verder met de rest van het recept.

Klop de slagroom stijf in een mengbeker met een mixer. Om te testen of deze helemaal goed geklopt is, kun je de mengbeker langzaam ondersteboven houden. Blijft de slagroom zitten, dan heb je lang genoeg geklopt. 

Doe de monchou in een mengkom en klop met een mixer los tot en romig mengsel (zo'n 5 - 8 minuten). Klop de suiker er even door. Roer de kaneel erdoor. Spatel daarna de slagroom er luchtig doorheen en volg als laatst met de stukjes vijg. 

Haal de taartbodem uit de koelkast en schep het monchou-mengsel op de bodem. Strijk zo glad mogelijk en decoreer met de schijfjes vijg. Zet de taart zo'n 3 uur in de koelkast zodat deze mooi kan opstijven. Serveer!

Eet smakelijk!

* voor een minder zoete taart kun je ook minder suiker gebruiken.

Appeltjes van Oranje

Oranje is de kleur van de sinaasappel! En sinaasappel is heel geschikt voor baksels in welke vorm dan ook. Schil, sap, vruchtvlees; alles kan verwerkt en bewerkt worden. Voor deze vrolijke oranje cakejes gebruik je zelfs de hele sinaasappel. Inclusief het bittere wit. Je kookt 'em en pureert 'em met schil en al. Klinkt een beetje vreemd, maar het levert een fris bittere sinaasappelpuree op. En omdat je deze puree in een gebakje verwerkt, wordt het bittere prachtig gecompenseerd door zoete suiker en siroop. Er schijnen nog meer zoete recepten te zijn waar je sinaasappel voor kookt. Ik ga op de uitkijk, want dit bittertje vind ik erg goed met zoet samen gaan.

Siciliaanse Sinaasappelcakejes - naar een recept van Valli Little uit delicious. magazine, juni 2012 (12 stuks)

3 (biologische) sinaasappels

3 eieren

150 gram fijne kristalsuiker

120 gram gemalen amandelen of amandelmeel

1 theelepel bakpoeder, gezeefd

70 gram ricotta

60 gram grof gehakte pistachenoten ter garnering

Leg een sinaasappel in een kleine steelpan en zet onder water (de sinaasappel blijft drijven, dus druk hem naar onder om de juiste hoeveelheid water te bepalen). Breng het water aan de kook en laat de sinaasappel 1 uur op een laag vuur zachtjes koken. Giet af en laat iets afkoelen. Snijd in vieren en verwijder de pitten. Pureer met schil en al in een keukenmachine of met staafmixer.
Vet een muffinvorm in en bekleed de bodems met op maat geknipt bakpapier of gebruik muffinvormpjes. Verwarm een oven voor op 170 graden. Klop met een mixer de eieren met 120 gram suiker tot een licht dik en romig mengsel. Spatel de gemalen amandelen, het bakpoeder en de ricotta erdoor. Spatel dan luchtig de sinaasappelpuree door het mengsel. Vul de muffinvormpjes tot net onder de rand met het beslag. Bak de cakejes 20-25 minuten tot ze goudbruin en uitgerezen zijn.
Pers ondertussen een sinaasappel uit. Doe het sap met de rest van de suiker in een steelpan. Verwarm dit op laag vuur en laat de suiker al roerende oplossen. Laat ongeveer 2-3 minuten inkoken. 
Prik, als de cakejes gaar zijn, een paar gaatjes in de bovenkant en schenk voorzichtig de sinaasappelsiroop erover. Laat de cakejes verder afkoelen. Haal ze uit de vorm en leg ze op een grote schaal of bord.
Snijd van de derde sinaasappel de boven en onderkant eraf met een scherp mes. Snijd dan de schil van de zijkanten en zorg daarbij dat er geen wit overblijft. Als laatste snijdt je de partjes uit de vliesjes. Leg deze op de cakejes. Strooi de pistachenoten over de cakejes en serveer. 

Eet smakelijk!

Vriendjesmaker

Tijd voor zoet. Zelf vind ik dat ik te weinig zoet bak en op dit blog zet, dus af en toe krijg ik de geest en sla ik aan het bakken. Het nadeel is dat ik altijd in m'n eentje met een hele cake kom te zitten. Maar, zo heb ik al heel vaak ontdekt, je maakt jezelf erg geliefd bij collega's als je af en toe met je baksels naar het werk komt. Na een koor aan, bijna verplicht nummer, "dat is toch helemaal niet goed voor me," krijg je vaak een aardig complimentje over je bakkunsten achteraf. Nog goed voor je ego ook.

Abrikozen-hazelnootcake - naar een recept van Susannah Blake uit 500 taarten & cakes

110 gram geroosterde hazelnoten *

170 gram boter, op kamertemperatuur

100 gram fijne kristalsuiker

85 gram lichtbruine basterdsuiker

2 eieren

fijn geraspte schil van 1 citroen

140 gram zelfrijzend bakmeel

1 theelepel bakpoeder

100 gram gedroogde abrikozen, gehakt

Verwarm de oven voor op 180 graden. Verdeel 1 vel bakpapier over een cakevorm van 22x12 centimeter. 

Hak de hazelnoten grof (eventueel in een keukenmachine). Klop de boter en suiker tot een glad romig geheel en klop er een voor een de eieren door. Gebruik af en toe een beetje bloem om te voorkomen dat het gaat schiften. Roer de citroenschil erdoor. Zeef het bakmeel en de bakpoeder boven de natte ingrediënten. Voeg de gehakte noten toe en vouw alles goed door het mengsel. Vouw als laatste de abrikozen erdoor. 

Schep het beslag in de cakevorm en strijk de bovenkant glad (zover het gaat) met een spatel of de achterkant van een lepel. Bak de cake zo'n 50 à 60 minuten. Controleer na 50 minuten of de cake gaar is door een naald of satéprikker in het midden te steken. Komt deze er schoon uit, dan is de cake gaar. Laat de cake 10 minuten in de oven afkoelen. Haal hem daarna uit de vorm en laat hem op een taartrooster verder afkoelen. 

Eet smakelijk!

* zelf roosteren: verwarm de oven op 180 graden. Leg de hazelnoten op een stukje aluminiumfolie en bak ze zo'n 8 minuten.

Fruitcake Melody

Bakken is troost. Na een dag vol herinneringen aan dierbaren, een afscheid van een oud buurman, gesprekken over ziekte en gemis, zocht ik iets om me, simpelweg, op te vrolijken. Als blijkt dat het leven zo vergankelijk is, wil je juist iets maken, creëren, om te bewijzen aan jezelf dat dingen ook ontstaan en niet alleen verdwijnen. En dat hoeft niet altijd een kunstwerk of gedicht te zijn. In mijn geval volstond, noem het vreemd of vanzelfsprekend, het bakken van een cake. Een dosis liefde, attentie, en veel geduld vroeg hij. Maar in de drie uur dat hij in de oven stond, zachtjes te rijzen, vervulde mijn huis zich met heerlijke geuren en mijn geest zich langzaam aan met licht. Of in ieder geval, voor ik al te zweverig begin te klinken, met lichtere gedachten. Rust in mijn hoofd. En, uiteindelijk, zoetigheid in mijn buik.

Engelse fruitcake - naar een recept van Sarah Brown uit Het Atrium Vegetarisch Kookboek

Bakspray of neutrale olie

175 gram boter, op kamertemperatuur, in stukjes

175 gram rietsuiker

4 eieren, op kamertemperatuur

100 gram zelfrijzend bakmeel

100 gram volkorenmeel

3 theelepels bakpoeder

1/2 theelepel baking soda

4 theelepels koek of speculaaskruiden

175 gram krenten*

175 gram rozijnen*

150 gram sultana rozijnen*

150 gram bigarreaux, gehakt

10-12 amandelen voor de garnering

Verwarm een oven voor op 150 graden. Bekleed een springvorm van 20 cm met bakpapier en spray de randen in met bakspray of smeer in met neutrale olie. 

Klop de boter en suiker in een kom tot ze een romige geheel vormen. Voeg dan al kloppende 1 voor 1 de eieren toe, steeds met een beetje meel om te voorkomen dat het gaat schiften. Klop het resterende meel, het bakpoeder, de baking soda, koekkruiden en gedroogde vruchten door de natte ingrediënten.

Doe het beslag in de bakvorm en strijk de bovenkant glad met een spatel. Decoreer de bovenkant met de amandelen. 

Bak de cake in 3 tot 3,5 uur in de oven en laat hem in de vorm afkoelen. 

Eet smakelijk!

* de gedroogde vruchten kunnen ook vervangen worden door ander gedroogd fruit. Denk aan cranberries, dadels, abrikozen of vijgen. Hak deze fijn voor gebruik.

Easy Morning Pancakes

Pannenkoeken: Een lekkerder ontbijt bestaat niet. 's Morgens vroeg, nog maar half ontwaakt, sta ik in de keuken beslag te roeren. Pan op het vuur, beslag erin, even wachten, omdraaien, klaar. Zoete geuren dwarrelen door mijn kleine keuken de woonkamer in en vullen al snel mijn hele huis. Ideaal voor een luie vrije dag, maar als je een beetje beslag overhoudt kun je, à la minute, voor het werk nog een pannenkoek bakken. Stroop erop, en eten maar. Geen decoratie is te gek; hagelslag, vers fruit, honing, of als nagerecht, een bolletje ijs. Iedere dag feest.

Amerikaanse Pannenkoeken - naar een recept van Mark Bittman uit De Dikke Vegetariër (4 tot 6 personen)

220 gram bloem

2 theelepels bakpoeder

1/4 theelepel zout

1 eetlepel suiker (naar wens)

2 eieren

3,8 tot 5 deciliter melk

snufje kaneel (naar wens)

2 eetlepels boter, gesmolten en afgekoeld

Boter of neutrale olie om in te bakken

Meng, voor het beslag, eerst de droge ingrediënten door elkaar. Klop, in een apart kom, het ei door 3,8 deciliter melk en roer er de gesmolten, afgekoelde boter door. Maak een kuiltje in de droge ingrediënten en voeg iets van de melk toe. Roer voorzichtig met een garde en voeg weer wat melk toe. Als je dit geleidelijk doet krijg je minder klontjes in het beslag.  Roer tot alle bloem vochtig is. Het beslag moet schenkbaar zijn. Voeg zo nodig nog een beetje melk toe.

Verhit een koekenpan op middelhoog vuur. Controleer of de pan heet genoeg door er een paar druppel water in te druppelen. Als ze door de pan dansen voor ze verdampen is de pan op temperatuur. Voeg een beetje boter of olie aan de pan toe. Wacht even tot het schuim verdwijnt of de olie glimt en voeg dan een schep beslag aan de pan toe.* Bak de pannenkoek aan een kant bruin, keer hem om als er gaatjes in het oppervlak komen (ongeveer 2 tot 4 minuten), om de andere kant te bakken.  Bak ook deze kant lichtbruin (je kunt af en toe spieken).

Eet ze meteen op, of leg er een aantal in een op 100 graden verwarmde oven, of onder een bord. Serveer met stukjes fruit, poedersuiker, en/of maple syrup.

Eet smakelijk!

* Je kunt de pannenkoek zo groot maken als je zelf wilt, maar voor dit recept maakte ik kleine rond pannenkoekjes. Je kunt best een grote koekenpan gebruiken hiervoor, want het beslag stolt redelijk snel. Je kunt ook een speciale blinipan aanschaffen (ik heb het ooit overwogen...)

Oranje Cake!

Worteltjes konijnenvoer? Niet voor mij. Vroeger vond ik het al heerlijk om op worteltjes te kauwen. Anders dan andere groenten zijn ze namelijk iets zoet. Niet zo lekker zoet als snoep, maar als ik dan toch mijn groenten binnen moest krijgen, dan knaagde ik graag aan een wortel. Op een avond, na het eten, nam ik mijn worteltjes eens mee naar de speeltuin in het dorp, waar alle oudere, stoere kinderen altijd op een bankje hingen. Een van de jongens vroeg of hij een worteltje van mij mocht proeven. Voorzichtig gaf ik hem er een, omdat ik niet wist hoe hij erop zou reageren, of me misschien wel in de maling wilde nemen. In rap tempo was het worteltje echter opgepeuzeld. Verbazing was op zijn gezicht te lezen en hij zei me zachtjes dat hij het worteltje eigenlijk wel heel lekker vond. "Best wel zoet." Dus.

Wortelcake

175 gram boter, kamertemperatuur en zacht

175 gram lichtbruine basterd suiker

2 eieren, geklopt

225 gram bloem, gezeefd

1 1/2 theelepel baking soda / bicarbonate of soda

1/2 theelepel bakpoeder

1/4 theelepel kaneelpoeder

1/4 theelepel nootmuskaat

1/2 theelepel zout

200 gram geschilde en geraspte wortel (bos- of winterpeen)

90 gram rozijnen

60 gram walnoten, gehakt

1/4 theelepel kardemomzaad, gestampt (in de vijzel) 

Handmixer, voor het mixen

Verwarm een oven voor op 180 graden. Mix de boter en suiker in een kom tot het een licht en luchtig geheel vormt (zo'n 5-10 minuten). Voeg dan, al mixende, beetje bij beetje het ei toe, steeds met een wat bloem om klonteren tegen te gaan.

Doe het resterende bloem in een aparte kom met de baking soda, bakpoeder, kaneel, nootmuskaat en zout. Meng goed door elkaar. 

Voeg voorzichtig het boter-suiker-ei mengsel bij de droge ingrediënten. Gebruik een pollepel of spatel om te mengen, of vouwen, totdat alles gelijkmatig gemengd is. Voeg dan de wortel, rozijnen, noten en kardemomzaad toe. Meng wederom gelijkmatig. 

Vet een cake of broodvorm van 25 cm in met boter, olie of bakspray en bedek de bodem en randen met bakpapier. Stort het beslag in de vorm, spreidt gelijkmatig uit en zet de cake in de oven. Bak zo'n 45-50 minuten, en test of de cake gaar is door een cocktail- of satéprikker erin te steken. Als deze schoon uit de cake komt is de cake gaar. Laat de cake 15 minuten in de vorm afkoelen en haal daarna uit de vorm om op een rooster verder af te koelen. 

Eet smakelijk!

Vrolijk Paasbrood!

Soms ben je toe aan een ander soort brood dan wit of volkoren. Mocht je weer eens zo'n bui hebben, wellicht rond de feestdagen, dan kun zelf brood maken en dit een 'smaakje' geven. Het eerder gegeven recept voor verrukkelijke geitenkaasbrood is een mooi voorbeeld. Voor een extra feestelijk tintje aan zelfgemaakt brood is dit recept voor zoet brood met saffraan en honing heel erg geschikt. Bijvoorbeeld voor het paasontbijt. Saffraan, het duurste specerij ter wereld, is ook niet iets wat je dagelijks gebruikt. Dit kostbare goed wordt geoogst uit de stampers van de saffraankrokus. Deze zeer arbeidsintensieve productie en verwerking, maar ook het feit dat deze bloem alleen geteeld kan worden en niet in het wild voortkomt, drijven de prijs nog eens extra omhoog. De smaak is bijzonder en zeer intens. Ga er spaarzaam mee om, want teveel saffraan in je gerecht geeft het een bijna chemisch smaakje. Zoals met elk brood heeft het maken even tijd nodig, maar het is, uiteraard, de moeite waard.

Saffraan & honing brood - Allerhande nr. 03 2012

1 zakje gedroogde gist (7 gram)

100 milliliter volle melk

400 gram tarwebloem + extra voor bestuiven

0,05 gram saffraan (meestal 1 verpakking)

3 eieren, op kamertemperatuur

75 gram suiker

2 theelepels zout

50 gram boter, op kamertemperatuur

6 eetlepels vloeibare honing

50 gram sukade

Meng de gist met de melk. Laat 5 minuten staan. Het mengsel gaat misschien een beetje schuimen. Voeg daarna 100 gram bloem toe, meng, en laat ongeveer een uur op kamertemperatuur staan.

Week de saffraan in 1 eetlepel heet water. Klop 2 eieren los in een kom. Meng de rest van de bloem met suiker en zout. Snijdt de boter in klontjes en voeg toe. Snijdt met twee messen het mengsel tot een kruimelig geheel. Voeg het gistmengsel, saffraan, de losgeklopte eieren, honing en sukade toe. Kneedt het geheel tot een soepel deeg. Laat het 10 minuten staan, afgedekt met een vochtige theedoek, en kneed het daarna tenminste 10 minuten tot het deeg soepel en elastisch is. Laat, wederom afgedekt, op kamertemperatuur 1 uur rusten.

Kneed, na het rusten, het deeg nogmaals een aantal minuten en vorm het tot een langgerekte rol. Vorm een S van het deeg op een met bakpapier beklede bakplaat. Dek het deeg losjes af door er een met bloem bestoven (thee)doek overheen te leggen en laat het nog 30 minuten rijzen.

Verwarm ondertussen de oven voor op 190 graden. Klop het laatste ei los en bestrijk het deeg ermee, zodat het mooi gaat glimmen. Bak het brood in ongeveer 20 minuten in het midden van de oven goudbruin en gaar. Klop op de onderkant om te controleren of het gaar is; klinkt het hol dan is het goed, klinkt het dof, dan moet het brood nog even in de oven. Doe dit steeds per 5 minuten tot het brood gaar is. 

Laat het brood afkoelen op een rooster. Lekker met zoet beleg of jonge geitenkaas.

Eet smakelijk!

“Too much of a good thing can be wonderful!”

Cake maak ik wanneer ik er zin in heb, maar dit keer had ik echt iets te vieren. Een nieuwe baan! In crisistijd schijnbaar een prestatie van formaat. Ik ben vooral blij en dankbaar weer aan het werk te gaan. Om die dank te uiten wilde ik iets lekkers maken als traktatie op mijn eerste werkdag. Cake, maar liefst iets dat ik nooit eerder gemaakt had (om mijn blog te kunnen blijven vullen!). Vele boekjes vol inspiratie, maar ik kon niet kiezen. Tot ik dit ongelofelijk makkelijke chocoladetaart recept vond. De ingrediënten en materialen had ik al in huis, dus zonder supermarkt bezoek kon ik aan de slag. Mijn eerste chocoladetaart. Wat een genot. Gewoon cakebeslag van lepel of spatel likken is al een genot, maar chocoladecake beslag likken is pure extase. Wat een decadentie in mijn kleine keukentje. Dankbaarheid werd beloond met blije gezichten en complimenten. Fijn om even crisisvrij te zijn.

 

Easy Peasy Chocoladecake

260 gram pure chocolade*, in stukjes

170 roomboter, in stukjes

200 fijne kristalsuiker

3 eieren

70 gram bloem

2 eetlepels vanille-essence

Verwarm een oven voor op 160 graden. Bekleed de bodem van een springvorm van 20 cm doorsnede met bakpapier en vet de randen in met bakspray of boter. 

Doe de chocolade en boter in een vuurvaste schaal of kom en hang deze in een pan met een klein laagje kokend water. De schaal/kom mag het water niet raken.** Door de hitte smelten de chocolade en boter. Roer langzaam door tot er een egaal geheel ontstaat. Draai het vuur uit zodra alles gesmolten is en laat 5 minuten afkoelen. 

Doe het chocolade-boter mengsel in een mengkom en roer de suiker hier doorheen. Klop 1 voor 1 de eieren door het mengsel. Zeef de bloem boven de kom en roer door het beslag tot het onzichtbaar is. Roer als laatste de vanille-essence er doorheen. 

Stort het beslag in de bakvorm. Gebruik een spatel om de bovenkant glad te maken en de randen van de kom schoon te krijgen. Gebruik hem daarna als lolly om de restjes beslag op te smikkelen. 

Bak de taart in 55 minuten gaar. Zet daarna de oven uit en laat de taart in de oven afkoelen. Serveer eventueel met slagroom, poedersuiker of ijs. 

Eet smakelijk!

* Ik gebruikte een mix van "gewoon" puur en extra dark puur (70%)

** Deze methode heet au bain-marie. Zie wiki of google voor vele creatieve voorbeelden.

Londen, een stad in drie gangen - Lunch

Londen, in een woonwijk op de grens tussen Harlesden en Neasden, begint iedere ochtend, tussen 2 en 7 maart, een kleine culinaire reis naar het bijna grenzeloze aanbod eetgelegenheden dat Londen rijk is. Iedere denkbare etnische groep kan ergens in Londen gerechten uit zijn streek eten. Een rijkdom die zelfs Amsterdam of Rotterdam niet kennen. Voor een foodie een walhalla. Zonder op reis te hoeven, behalve dan een tripje met de underground of dubbeldekkerbus, kun je je overal ter wereld wanen. Vandaag in Sri-Lanka. Morgen in Tsjechië. En overmorgen? Zweden, Brazilië, Iran, Nieuw-Zeeland?  

Lunch in Londen, lunch überhaupt ergens anders dan thuis, is anders. Waar ik zelf rond lunchtijd de neiging heb vooral iets makkelijks en snels te maken (lees de restjes van de vorige dag of een boterham met vul-maar-in tussendoor), is lunch buitenshuis iets bijzonders. Broodjes zijn anders, rijkelijker belegd. Soms ga ik voor iets hartigs als soep of quiche. Af en toe is mijn lunch zoet met taart & cake. Of een decadente combinatie van hartig en zoet. Thuis doe ik nauwelijks moeite om een lunch onalledaags te maken, maar ik wil juist als ik ergens anders lunch, iets speciaals eten. En iedere keer als ik weer een onweerstaanbare, aparte, of simpelweg niet te versmaden lunch heb gegeten, neem ik me voor om thuis ook eens wat meer mijn best te doen rond het middaguur. Om dat vervolgens zelden te doen. 

De Londense lunch avonturen van L. en mij begonnen op een luie zaterdag. We wisten waar we naartoe wilden. Daar hadden we geen 'cheap eats' gidsje voor nodig. Vast prik tijdens ieder bezoek is de London Review Bookshop en de aangrenzende Cakeshop. Als er twee dingen goed samen gaan dan zijn het wel thee en boeken. Ik hoop, vermoed, dat dit de insteek is van de London Review Cakeshop. De boekwinkel zelf is al uiterst charmant, met kleine oplages en daardoor een groot assortiment, maar wat de Cakeshop voor deze theeleut helemaal aantrekkelijk maakt, is de aandacht die ze besteden aan de thee die ze schenken. Niet alleen het aanbod, maar ook de wijze van serveren is origineel en getuigd van liefde voor het product. De thee komt van Jing (helaas niet voor particulieren te krijgen) en ik dronk een lekkere Phoenix Honey Orchid Oolong. Een feestje voor deze theeliefhebber.

 

Phoenix Honey Orchid (Oolong) thee van Jing @ London Review Cakeshop

Daarnaast serveert de Cakeshop erg lekkere (hoewel een beetje prijzige) lunchgerechtjes en gebak. Wij kwamen, helaas, op een drukke zaterdagmiddag. Niet de beste tijd om in alle rust te genieten van al het lekkers, een rustig praatje te houden of even door pas gekochte boeken te bladeren. Het duurde even voor we een plaatsje kregen, maar ondanks de drukte bleef het personeel behulpzaam, hoewel L.'s theebestelling helemaal misliep. Volgende keer gaan we weer gewoon op dinsdagmiddag! Na een quiche met zoete aardappel, deelden L. en ik een stuk glutenvrije rozen en pistache cake. Yum! En ach, als je je ogen sluit en geniet van thee en heerlijk voedsel dan maakt de drukte om je heen even niet uit. 

Glutenvrij Rozen & Pistachio cake @ London Review Cake Shop

A mighty late lunch, dat was de zondag. We ontbeten al later, ondanks dat we om 10 uur vergeefs theaterkaartjes wilden halen, maar slenterden daarna rustig door de Londense straten, op zoek naar de Courtauld Gallery. Londense musea zijn doorgaans gratis; voor Courtauld betaal je een kleine entree. Maar wat een prachtige collectie. Niet groot, maar een mooie en overzichtelijke greep uit 700 jaar kunstgeschiedenis, met een prachtige Renoir als hoogtepunt. Ik houd van dit soort kleinschaligere musea, waarin je meer ruimte hebt om de stukken op zich op te nemen, zonder dat je je gedwongen voelt door te lopen om de rest nog te zien. Op ons gemakje gingen we door het museum en daarna op zoek naar Food for Thought. In dit vegetarisch eetcafé eet je wat de pot schaft. Gelukkig schaft die pot heel goed. Niet voor niets een Londonse favoriet (volgens onze Cheap Eats gids). Veel, vers en smakelijk! Quinoa- en tomatensalade met een spinazie-quiche voor belachelijk weinig geld. Alleen de ijsbergsla stak een beetje knullig af bij het kleurrijke geheel. Op kleine krukjes aan houten tafeltjes dronken we thee en water, aten van onze gevulde borden, keken rond naar de variëteit aan bezoekers en waren gelukkig. En voldaan! En het avondeten hadden we nog te goed. Stelletje glutons!

 

Quiche & Salads @ Food for Thought

Geen bezoek aan Londen lijkt compleet zonder een echte high, zoals de Nederlanders zeggen, of afternoon, zoals de Engelsen dat zeggen, tea. Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik tijdens deze Londentrip voor het eerst een Engelse afternoon tea* heb genuttigd. Of zeg je 'gedaan'? Want een afternoon tea is niet een ordinaire schranspartij, maar een belevenis. Bedoelt om je minstens twee uur zoet (en hartig) te houden. L. en ik namen het ons al eerder voor, maar nu, op de dinsdagmiddag, kwam het er dan echt van. In het hippe en chique Marylebone Hotel, in de hippe en chique wijk Marylebone, stond ons een ware traktatie te wachten. Scones, groot en uitnodigend, met clotted cream en jam. Crustless sandwiches met zalm en roomkaas. En kleine tea cakes met passievrucht, chocolade en pruimenvulling. Zo Engels, zo lekker, zo dit-is-zo-slecht-maar-zo-goed voor je. Ook hier weer thee van Jing. En het moet gezegd worden, we baalden tegen die tijd wel een beetje dat we dit niet zelf konden kopen. Earl Grey, jasmijn, rozen en kamille. We wilden meer!**

Afternoon Tea @ Marylebone Hotel

Woensdagmiddag was de lunch voor mij alleen. L. had college en ik had de dag grotendeels voor mijzelf. What better way to spend it dan in het Victoria & Albert Museum. Een van Londens verdwaal musea waar je uren zoet bent en dan misschien een kwart van de collectie ziet. Maar ik wilde trek kweken, want vanmiddag zou ik op (be)zoek gaan naar Ottolenghi. Ik kende de naam omdat er redelijk mee gedweept werd in delicious.magazine, dus dit was de kans voor Ottolenghi om zijn reputatie waar te maken.

Nog nooit ben ik zo blij geweest dat ik zo lang heb gelopen voor een bezoekje aan, zo weet ik nu, de lunchplek die ik in Londen bezocht moest hebben (en jij, foodie, mag deze ook niet overslaan!). Ik kan vrij deterministisch zijn als het aankomt op waar ik eet en ik doe daar ook moeite voor (al betekend het uren hongerig en verdwaalt rondlopen in Kyoto op zoek naar dat ene plekje). Soms loopt het plan een beetje anders dan verwacht, maar, alvast een tipje van de sluier, Ottolenghi was alle moeite dubbel en dwars waard. Wat gebeurde er? Ondanks dat ik blog, soms tweet, en teveel op Facebook zit, ben ik een nogal primitieve mobiele beller. Geen Iphone, Blackberry, of andere touchscreen monster. Je moet ermee kunnen bellen, sms-en en dat is genoeg. Dus ik heb geen mobiel internet. Het loont echter wel eens de moeite om even te (kunnen) checken waar je naartoe gaat voordat je er naartoe gaat, zeker als je trek hebt. Aan de andere kant, maakt het op de bonnefooi gaan de onderneming ook weer spannend. Dus ik op weg naar Ottolenghi adres één. Een wandeling van ongeveer 30 minuten door de ultra posh wijk Kensington. Een plaatje. En ik kan een beetje kaartlezen dus ik had het vrij snel gevonden. Echter, toen ik naar binnen ging, bleek er alleen take-away gegeten te kunnen worden. Mijn buik was niet blij (en ik dacht, niet voor de eerste keer: Waarom toch al die moeite?) Gelukkig stuurde het behulpzame personeel me in de richting van Notting Hill, waar een sit-in Ottolenghi filiaal gevestigd was. 

Na een wandeling van wederom 30 minuten was mijn appetite tot grote hoogten gestegen. Maar gelukkig had ik Ottolenghi twee ook vrijwel in een keer gevonden. En toen liep ik naar binnen. Ik zie één tafel, waar een stuk of 10 mensen aan kunnen eten, die er alle 10 waren. Maar ik wilde niet weg. Ik moest en zou daar eten. Ze laten je niet voor niets eerst door de winkel, waar de meest heerlijke dingen tentoongespreid staan, lopen voor je bij de tafel komt. Het wachten duurde gelukkig niet te lang. 

 Geschroeide Tonijn met sesamkorst, gesmoorde venkel met bloedsinaasappel & ricotta en geroosterde pompoen @ Ottolenghi

En daar zat ik dan. Omringt door vreemden, met eigenlijk niemand om tegen te praten, met een kaart in mijn hand waarvan ik ieder gerecht wel wilde proberen. Eigenlijk een ideale setting om ongestoord van eten te kunnen genieten. And my oh my, did I do just that. Liefde gaat door de maag. Misschien geld dat ook wel voor mij. Maar vooral liefde voor het eten zelf en dat straalde van de gerechtjes af die ik at. Geschroeide tonijn met sesamkorst, gesmoorde venkel met bloedsinaasappel en ricotta, en geroosterde (in schil) pompoen. Dit was zo lekker. Ik wilde meer. Ik wilde nog niet weg, ondanks dat ik nog met L. zou eten voor we die week eindelijk naar Singin' in the Rain zouden gaan. Dus ik nam nog een dessert.

Gluten-free Heavenly Cake @ Ottolenghi

Heb je ooit wel eens een gastronomisch orgasme ervaren? Ik geloof dat ik dat nu heb meegemaakt. Heaven on a fork! Het meest vreselijke is dat ik niet eens meer weet wat er precies in het cakeje ging, behalve dat het glutenvrij was, citroenachtig smaakte, met een glazuur van rozenwater en verkruimelde pistache nootjes on top. Ja! Dit wil ik iedere dag. En ik wist ook, dat dit misschien wel de eerste en laatste keer was dat ik dat cakeje ooit zou eten. Iedere hap heb ik gekoesterd. Zodra ik er aan terug denk loopt het water me in de mond. Zo moet het altijd zijn. Na een lange zoektocht, vol omzwervingen, uitkomen bij wat je intens gelukkig maakt. 

Ik zou willen dat er na het Ottonlenghi hoogtepunt, op mijn laatste dag in Londen een nog groter hoogtepunt volgde, maar omdat ik naar het vliegveld moest, en we geen tijd hadden voor een uitgebreide lunch, aten we een voorverpakte salade van M&S. Ook zo moest het zijn. Ik was in de hemel geweest en weer terug op aarde geland. Op de dag dat ik terugkeerde naar huis, naar alle papieren, sollicitatieplichten en huishoudelijke klusjes die daar op mijn wachtte, werd de lunch alvast een doodgewone snelle hap tussendoor. Maar wat een prachtig Londons lunch avontuur was het geweest.

En nu? Zal ik mijn lunch thuis bijzonder maken? Met scones en glutenvrije citroentaartjes, hartige quiches en gekleurde salades? Of blijft het wederom bij voornemens? 

* Mocht je zelf een Afternoon Tea in Londen willen proberen kijk dan op deze site voor leuke aanbiedingen: http://afternoontea.co.uk/

**  Onderweg naar het Marylebone Hotel liepen we nog een pas geopende theewinkel tegen het lijf (misschien heb ik een soort zesde zintuig). Zo nieuw dat de prijzen van de thee nog niet bekend waren en zij, helaas, daarom een aankoop misliepen. Want de kaneelthee die zij verkochten rook geweldig. Mocht je in de buurt zijn: Amanzi Tea.